روایت ماندگار یک استاد دانشگاه علوم پزشکی مشهد از روزهایی که درمان در خط مقدم معنا گرفت | ایران مدلبز

در روزهایی که میهن اسلامی درگیر یکی از سخت‌ترین آزمون‌های تاریخی خود بود، پزشکانی بودند که علم و تخصص را با ایمان، شجاعت و ایثار درآمیختند و داوطلبانه راهی خط مقدم شدند؛ بی‌ادعا، بی‌امکانات و تنها با یک هدف: نجات جان انسان‌ها و دفاع از عزت ایران اسلامی.

دکتر محمدمهدی قاسمی، استاد پیشکسوت گروه گوش، حلق و بینی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، یکی از همان پزشکانی است که خاطرات حضورش در جبهه‌های هشت سال دفاع مقدس، امروز به سندی زنده از تعهد جامعه پزشکی کشور تبدیل شده است.

دکتر قاسمی در گفت‌وگو با وب‌دا، با بازخوانی مسیر حرفه‌ای و جهادی خود، از روزهایی سخن می‌گوید که هنوز دانشجوی پزشکی بود و هم‌زمان با سال‌های آغازین پیروزی انقلاب اسلامی، درس و درمان را در کنار مسئولیت اجتماعی تجربه می‌کرد.

وی با اشاره به آغاز فعالیت خود اظهار کرد: متولد سال ۱۳۳۴ هستم و در سال ۱۳۶۰ از پزشکی عمومی فارغ‌التحصیل شدم. سال‌های انقلاب را در دانشگاه گذراندم و نخستین حضورم در جبهه به سال ۱۳۵۹ بازمی‌گردد؛ زمانی که هنوز در دوران انترنی یا پیش از آن بودم، اما احساس تکلیف اجازه ماندن نمی‌داد.

این استاد پیشکسوت دانشگاه علوم پزشکی مشهد، نخستین اعزام خود را مربوط به مناطق غرب کشور دانست و افزود: به‌همراه جمعی از نیروهای داوطلب پزشکی، شبانه از سنندج به سمت مریوان حرکت کردیم. مسیر به‌شدت ناامن بود و منطقه تحت تهدید مستقیم گروهک‌های کومله و دموکرات قرار داشت. با این حال، نیروهای امدادی بدون توجه به خطرات، وارد منطقه شدند و حدود یک ماه و نیم در آنجا مستقر ماندیم.

دکتر قاسمی با اشاره به شرایط دشوار آن دوران خاطرنشان کرد: ما منتظر انجام عملیات محمد رسول‌الله (ص) بودیم که بارها به تعویق افتاد. در آن مدت، تنها وظیفه‌مان آماده‌باش برای امدادرسانی بود. پس از انجام عملیات، به مشهد بازگشتم، اما این پایان حضورم در جبهه نبود.

وی ادامه داد: در عملیات فتح‌المبین و سپس عملیات رمضان نیز حضور داشتم. در بسیاری از مقاطع، مسئولیت اورژانس خط یا اورژانس مادر را بر عهده داشتم. مجروحان ابتدا در خط مقدم پذیرش می‌شدند، سپس به اورژانس‌های مادر، بیمارستان‌های صحرایی و در نهایت به شهرهایی مانند اهواز منتقل می‌شدند. این زنجیره درمانی، با وجود کمبود شدید امکانات، به شکلی منسجم و دقیق عمل می‌کرد»

این استاد دانشگاه با توصیف فضای جبهه گفت: گرمای طاقت‌فرسای جنوب، نبود سنگرهای مناسب، کمبود تجهیزات و استراحت حداقلی، بخشی از واقعیت روزمره ما بود. گاهی تنها یک پنکه برای بیماران وجود داشت و کادر درمان، خود را با همان شرایط وفق می‌داد. اما روحیه‌ای که در جبهه حاکم بود، تمام این سختی‌ها را قابل تحمل می‌کرد.

دکتر قاسمی با تأکید بر انگیزه‌های معنوی رزمندگان افزود: بزرگ‌ترین دلخوشی ما این بود که باور داشتیم راهی کربلا هستیم. بسیاری از ما اصلاً جنگ را به‌معنای متعارف آن نمی‌دیدیم؛ نگاه‌مان به آرمان‌ها و اهدافی فراتر از یک نبرد نظامی بود.

وی همچنین به نقش گسترده نظام سلامت کشور اشاره کرد و گفت: در پشت جبهه نیز یک جبهه عظیم درمانی شکل گرفته بود. بیمارستان‌های مشهد مملو از مجروحان جنگی بودند و حتی مراکز درمانی بخش خصوصی نیز در خدمت مجروحان قرار داشتند. مدیریت منابع، صرفه‌جویی دقیق و استفاده بهینه از امکانات، اصل اساسی کار ما بود.

این استاد پیشکسوت دانشگاه علوم پزشکی مشهد، با اشاره به مسئولیت خود در سال‌های پایانی جنگ اظهار کرد: در سال ۱۳۶۷ به‌عنوان مسئول ستاد مجروحین کشور فعالیت می‌کردم و هماهنگی اعزام و درمان مجروحان از تمامی جبهه‌ها بر عهده من بود. شب اعلام پذیرش قطعنامه، فضای عجیبی حاکم بود؛ همه گریه می‌کردند و نگرانی از حمله مجدد دشمن وجود داشت.

وی افزود: پس از پذیرش قطعنامه، عملیات مرصاد رخ داد و اگر این عملیات در جنوب و هم‌زمان با روزهای ابتدایی قطعنامه انجام می‌شد، شرایط بسیار سخت‌تری رقم می‌خورد. اما هوشیاری نیروهای مسلح و انسجام ایجادشده، دشمن را با شکست سنگینی مواجه کرد.

دکتر قاسمی در پایان تأکید کرد: جامعه پزشکی در دفاع مقدس، تنها درمانگر نبود؛ بلکه بخشی از بدنه مقاومت کشور محسوب می‌شد. این خاطرات، متعلق به تاریخ زنده این سرزمین است و انتقال آن به نسل جوان، یک ضرورت فرهنگی و دانشگاهی است.

 مخاطبان برای مشاهده فیلم این مصاحبه جذاب می توانند به نشانی https://aparat.com/v/naf3y9i مراجعه کنند.